Pomiń nawigację

Usługi inżynierskie i narzędzia do symulacji i testów

Blog Anovis autorstwa Tobiasa Claußa

2/5: Od specyfikacji do rozwiązania

Tobias ClaußInżynier sprzedaży

Powrót
Tobias Clauß

Tobias Clauß

Inżynier sprzedaży

Cześć, jestem Tobias,

W mojej karierze zawodowej od zawsze zajmuję się akustyką. Specjalizuję się w dziedzinie percepcji dźwięku w kontekście przemysłowym. Zasadniczo chodziło więc zawsze o uważne słuchanie. Od ponad sześciu lat odpowiadam za projekty naszych klientów w zakresie stanowisk kontrolnych na końcu linii produkcyjnej. Zazwyczaj opiekuję się stanowiskami testowymi przez wiele lat i dzięki temu widziałem już naprawdę wiele. Na tym blogu opowiadam prawdziwe historie z mojej pracy, których żadna sztuczna inteligencja nie jest w stanie wymyślić. Dlaczego to robię? Dzięki naszym praktycznym doświadczeniom i wnioskom wyciągniętym z niezliczonych projektów EOL (miejmy nadzieję) skracam Państwu drogę do niezawodnie działającego stanowiska testowego.

Zadanie testowe ujawnia pochopną konfigurację systemu

Czy dysponują Państwo specyfikacją techniczną systemu testowego EOL?

Świetnie. To znaczy, że wiele już się wydarzyło. Zebrano wymagania, uzgodniono je wewnętrznie, być może odbyły się już rozmowy z konstruktorem stanowiska testowego, działem jakości, produkcją lub działem zakupów.

Ale teraz dochodzimy do sedna sprawy:

Specyfikacja wymagań nie jest jeszcze gotowym zadaniem badawczym.

Z mojego doświadczenia wynika, że między tym, co jest zapisane w specyfikacji, a tym, co później ma niezawodnie działać na stanowisku testowym, często pozostaje jeszcze sporo kwestii do wspólnego wyjaśnienia. Właśnie tam zaczyna się analiza wymagań.

Gdyż jeśli w specyfikacji technicznej napisano: „Wykrywanie nietypowych odgłosów”, to wszyscy obecni w pomieszczeniu mniej więcej rozumieją, o co chodzi. Jednak system kontrolny na początku nie wie, co zrobić z pojęciem „nietypowy”. Potrzebne są jasne kryteria. Potrzebny jest stan pracy, okno pomiarowe, układ czujników, cecha sygnału oraz wyobrażenie o tym, co później ma być uznane za część dobrą lub wadliwą.

Innymi słowy:

Specyfikacja często określa, czego się oczekuje. Analiza wymagań wyjaśnia, w jaki sposób przekształcić te oczekiwania w działający test. I właśnie o tym jest ten artykuł.

Specyfikacja wymagań to jeszcze nie strategia testowania

Regularnie otrzymuję zapytania, do których dołączona jest specyfikacja wymagań. Jest to pomocne i zazwyczaj stanowi dobry punkt wyjścia. Jednak prawie zawsze zwracamy się potem z dodatkowymi pytaniami.

Nie dlatego, że chcemy to skomplikować. Ani też dlatego, że specyfikacja wymagań jest nieodpowiednia. Ale dlatego, że specyfikacja wymagań często nie zawiera jeszcze wszystkich informacji, których potrzebujemy, aby na podstawie danego wymagania opracować solidną strategię testowania. Typowe sformułowania to na przykład:

  • „System ma wykrywać nietypowe odgłosy.”

  • „Należy zidentyfikować uszkodzone łożyska.”

  • „Kontrola musi zostać przeprowadzona w czasie trwania cyklu.”

  • „Dane pomiarowe powinny zostać zapisane.”

  • „Wymagana ocena: dobra/zła”.

To są ważne stwierdzenia. Jednak aby opracować strategię kontroli, potrzebujemy jeszcze większej precyzji. Na przykład:

  • Czym dokładnie jest nietypowy dźwięk?

  • W jaki sposób uszkodzenie łożyska objawia się w sygnale pomiarowym?

  • Czy usterka ta jest w ogóle mierzalna w danym stanie eksploatacyjnym?

  • Czym różnią się części dobre, części wadliwe i przypadki graniczne?

  • Jak duże jest naturalne rozrzucenie tego produktu?

  • Jaką decyzję należy faktycznie podjąć na podstawie tego sygnału?

Jeśli te kwestie pozostaną nierozwiązane, można oczywiście nadal opierać się na założeniach. Jednak w projektach założenia są jak małe kamyczki w bucie: na początku prawie ich nie czuć. Później jednak zaczynamy się zastanawiać, dlaczego każdy krok staje się coraz bardziej nieprzyjemny.

Co rozumiem pod pojęciem„zlecenie klienta”

Dla mnie dobry projekt EOL zaczyna się od pytania:

„Jakie właściwie problem należy rozwiązać?”

Aby zrozumieć zadanie zlecone przez klienta, przyglądamy się produktowi, procesowi, celowi jakościowemu oraz dostępnym danym. W ten sposób opisane wymaganie staje się zadaniem, które można zweryfikować.

1. Zrozumienie produktu

Silniki elektryczne, przekładnie, pompy, sprężarki i siłowniki mają swoje własne cechy charakterystyczne dotyczące pracy i usterek.

Niektóre produkty charakteryzują się prędkością obrotową i kolejnością. Inne – pulsacjami ciśnienia, operacjami przełączania, odgłosami łożysk, rezonansami lub krótkimi impulsami. Dlatego na początku musimy zrozumieć:

  • Jakie są funkcje tego produktu?

  • Jakie są dostępne warianty?

  • W jakim stanie przeprowadzana jest kontrola?

  • Które błędy mają krytyczne znaczenie?

  • Kiedy w ogóle pojawia się ten błąd?

System testowy sprawdza określone zachowanie w określonych warunkach. Albo, mówiąc prościej: jeśli chcę wiedzieć, czy silnik pracuje prawidłowo, muszę również wiedzieć, kiedy i w jaki sposób go uruchamiać.

2. Zrozumienie procesu kontroli

Kolejnym punktem jest sam proces. Gdzie na linii produkcyjnej znajduje się stanowisko badawcze? Co dzieje się przed nim? Co dzieje się po nim? W jaki sposób mocowana jest część? Jak stabilne są prędkość obrotowa, obciążenie, temperatura lub ciśnienie? Zwłaszcza w przypadku badań akustycznych i wibracyjnych otoczenie odgrywa większą rolę, niż się początkowo wydaje. Inny punkt mocowania, luźna osłona, impuls powietrzny, sąsiedni stanowisko badawcze lub wibrująca podłoga hali mogą wpływać na sygnał. Powinniśmy zdawać sobie sprawę z tych czynników już na wczesnym etapie.

Stanowisko testowe musi zapewniać wiarygodne pomiary w rzeczywistych warunkach produkcyjnych. Dlatego zadajemy na przykład następujące pytania:

  • Jak się to montuje?

  • Czy przebieg badania jest zawsze taki sam?

  • Czy występują zakłócenia akustyczne lub wibracje zewnętrzne?

  • Czy pomiar odbywa się podczas rozruchu, w punkcie pracy czy podczas wyłączania?

  • Czy pozostaje wystarczająco dużo czasu na zapewnienie stabilnych warunków pomiarowych?

Od odpowiedzi na te pytania zależy, czy wyniki pomiaru będą później wiarygodne.

3. Zrozumienie celu jakościowego

W takim razie musimy wyjaśnić, dlaczego przeprowadzamy kontrolę. Czy chodzi o bezpieczeństwo? O komfort? O funkcjonalność? O zapobieganie reklamacjom? O monitorowanie procesu? A może o konkretne wymagania klienta? To ma znaczenie. Odgłos, który klient końcowy usłyszy później i zgłosi jako reklamację, będzie oceniany inaczej niż cecha wykorzystywana wyłącznie wewnętrznie do monitorowania procesu. Usterka mająca wpływ na bezpieczeństwo to coś innego niż kwestia komfortu. Dlatego musimy wiedzieć:

  • Co dzieje się z wadliwym elementem?

  • Czy zostanie to wycofane, sprawdzone czy poprawione?

  • Czy zdarzają się przypadki graniczne?

  • Kto podejmuje decyzję w przypadku niejednoznacznych wyników?

  • Jakie dokumenty są potrzebne?

W tym momencie często okazuje się, czy wszyscy zaangażowani naprawdę dążą do tego samego celu. Kierownictwo ds. jakości, osoby odpowiedzialne za stanowiska testowe, dział produkcji i dział inżynierii powinny wspólnie wyjaśnić te kwestie na wczesnym etapie.

4. Zrozumienie dostępnych danych

Na koniec poruszę kwestię, która jest często niedoceniana: dane. Jeśli dysponujemy już danymi pomiarowymi, jest to bardzo pomocne. Jeśli dodatkowo znamy części dobre, części wadliwe i przypadki graniczne, sytuacja staje się jeszcze lepsza. Na podstawie danych można bowiem wywnioskować wiele rzeczy:

  • Czym różnią się części dobre od złych?

  • Które cechy są stabilne?

  • Jak duże jest normalne odchylenie?

  • Jakie usterki występują regularnie?

  • Jaka metoda oceny mogłaby sprawdzić się w praktyce?

W przypadku braku danych pomiarowych możemy zaplanować wstępną analizę, dokonać pomiarów próbek lub zaproponować podejście etapowe. Trudności pojawiają się dopiero wtedy, gdy wszyscy są przekonani, że dane są jasne — a później okazuje się, że mamy trzy wiersze w Excelu, dwa przeczucia i stare nagranie z telefonu komórkowego z hałasem hali w tle. Takie wskazówki pomagają w zorientowaniu się w sytuacji. Aby opracować solidną strategię testową, potrzebujemy miarodajnych danych pomiarowych.

„Rzucające się w oczy” nie jest kryterium oceny

„To urządzenie wydaje się podejrzane”. Doskonale rozumiem to zdanie. Z ludzkiego punktu widzenia jest ono całkowicie zrozumiałe. Jeśli ktoś ma doświadczenie z danym produktem, często bardzo szybko słyszy lub wyczuwa, że coś jest nie tak. Jednak dla zautomatyzowanego systemu testującego to jeszcze za mało. „Podejrzane” opisuje bowiem przede wszystkim wrażenie. System kontrolny musi przekształcić to w mierzalną cechę. To właśnie stanowi właściwy etap przekształcania w analizie wymagań.

Oto kilka przykładów:

Opinia klienta

Co może się za tym kryć

Cechę, którą można zweryfikować

„Silnik piszczy”

Udział tonów przy określonej prędkości obrotowej

Poziom w paśmie częstotliwości

„Brzmienie jest szorstkie”

Składowe drgań o szerokim paśmie lub impulsowe

Wartość charakterystyczna z sygnału drgań

„Skrzynia biegów grzechocze”

Okresowe odchylenia zależne od prędkości obrotowej

Analiza porządkowa

„Pompa brzmi inaczej”

Odmienne zachowanie w trybie pracy

Porównanie sygnatur

„Ten przedmiot przyciąga uwagę”

Na razie nie jest to jasne

Najpierw przeanalizować, potem ocenić

Na podstawie opisu „rzucający się w oczy” musimy sformułować mierzalne wymaganie kontrolne. W tym celu wspólnie ustalamy:

  • Co powoduje tę nieprawidłowość?

  • Kiedy się pojawia?

  • Czy da się to powtórzyć?

  • Czy jest widoczna w sygnale?

  • Czy można ją odróżnić od zwykłego rozrzutu?

  • Czy można to zmierzyć w warunkach seryjnych?

Ta staranna praca pozwoli uniknąć kłopotów w przyszłości.

Jak z obrazu usterki powstaje cecha kontrolna

Proces przechodzenia od obrazu usterki do cechy kontrolnej przebiega zazwyczaj w kilku etapach.

  1. Opis błędu: Co zaobserwowano? Kto to stwierdził? Kiedy to występuje?

  2. Przeglądanie przykładowych części lub danych: czy są części dobre, wadliwe lub przypadki graniczne?

  3. Określenie warunków pracy: Czy pomiar odbywa się przy stałej prędkości obrotowej, podczas rozruchu, pod obciążeniem czy na biegu jałowym?

  4. Sprawdzić czujniki i położenie pomiarowe: czy dany sygnał można w ogóle prawidłowo zarejestrować?

  5. Poszukiwanie stabilnych cech sygnału: na podstawie jakich elementów można niezawodnie rozpoznać obraz usterki w różnych częściach?

  6. Wyprowadzenie logiki oceny: wartość graniczna, kombinacja cech, porównanie z wzorcem czy inne podejście?

  7. Zweryfikować przy użyciu rzeczywistych elementów lub danych.

Takie podejście prowadzi od wstępnej oceny do przejrzystych, zweryfikowanych kryteriów służących do automatycznego podejmowania decyzji o zakończeniu cyklu życia produktu (EOL).

Typowe nieporozumienia dotyczące kryteriów kontroli

Różne interpretacje pojęć często powodują trudności. Trzy nieporozumienia spotykam szczególnie często.

Nieporozumienie nr 1: „Potrzebujemy tylko jednej wartości granicznej”

Wartości graniczne są wygodne. Są jasne, łatwe do wyjaśnienia i dobrze się je dokumentuje. Jednak nie każdy rodzaj usterki da się jednoznacznie przypisać do jednej konkretnej wartości granicznej.

Dlaczego?

Ponieważ rzeczywiste produkty wykazują rozrzut. Ponieważ poszczególne egzemplarze różnią się między sobą. Ponieważ temperatura, prędkość obrotowa, obciążenie lub warunki montażu wpływają na sygnał. A także dlatego, że dobra część może czasami wydawać głośniejszy dźwięk niż zła część — tyle że z innego powodu.

Wartość graniczna może sprawdzić się bardzo dobrze. Musi jednak odpowiadać charakterystyce błędu. Czasami potrzeba kilku cech. Czasami konieczne są wartości graniczne dostosowane do poszczególnych wariantów. Czasami analiza pokazuje również, że pierwotnie zakładana cecha nie jest wystarczająco odporna. Wczesne rozpoznanie tego faktu pomaga nam w odpowiednim czasie znaleźć bardziej odpowiednią cechę.

Nieporozumienie nr 2: „Wystarczy jedna wadliwa część jako punkt odniesienia”

Pojedyncza wadliwa część jest lepsza niż brak wadliwych części. Jednak rzadko wystarcza to do opracowania solidnej procedury kontroli. Wadliwe części również wykazują bowiem rozrzut. Uszkodzenie łożyska może mieć silniejszy lub słabszy charakter. Błąd montażowy może wyglądać inaczej w zależności od stanu eksploatacyjnego. Hałas może być czasem bardzo wyraźny, a czasem ledwo słyszalny. Jeśli dysponujemy tylko jednym przykładem, istnieje ryzyko, że rozpoznamy właśnie tę jedną część — ale nie całościowy obraz usterki.

Lepsze są:

  • jednoznacznie poprawne elementy

  • wyraźnie wadliwe części

  • Przypadki graniczne

  • różne warianty

  • Części pochodzące z rzeczywistej produkcji

Zakup tych części należy uwzględnić na wczesnym etapie planowania.

Nieporozumienie nr 3: „To wyjaśnimy później”

Kwestie zasadnicze należy uwzględnić w analizie wymagań. Na rzeczywistym stanowisku testowym następuje dopracowanie szczegółów i wyjaśnienie nowych spostrzeżeń.

Na przykład:

  • Czym jest wadliwa część?

  • Który scenariusz awarii należy faktycznie uwzględnić?

  • W jakich warunkach występuje ten błąd?

  • Jakie dane lub fragmenty to potwierdzają?

  • Co oznacza zaliczenie?

Jeśli odpowiedzi na te pytania pojawią się zbyt późno, realizacja techniczna szybko zamieni się w warsztaty pod presją czasu. A warsztaty pod presją czasu rzadko mają w sobie urok udanego wieczoru w stylu reńskim. Raczej przypominają plac budowy tuż przed deszczem.

Co firma Anovis może zaoferować na tym etapie

Simcenter Anovis — lub po prostu Anovis — pomaga już na etapie analizy wymagań przekształcić pomysł w zadanie, które można poddać weryfikacji. Na przykład poprzez:

  • Analiza dostępnych danych pomiarowych

  • Porównanie części dobrych i wadliwych

  • Wyszukiwanie istotnych cech sygnału

  • Ocena możliwych położeniach czujników

  • Opracowanie sensownej strategii egzaminacyjnej

  • Opracowanie niezawodnej konfiguracji systemu

Ważne jest dla mnie, aby pamiętać: Anovis nie zastępuje wspólnego zrozumienia zadania testowego. Anovis pomaga uczynić to zrozumienie namacalnym z technicznego punktu widzenia.

Gdy klient mówi: „Ten element brzmi szorstko”, możemy na podstawie danych pomiarowych sprawdzić, czy ta szorstkość jest widoczna w sygnale. Być może w określonym zakresie częstotliwości. Być może jako zachowanie impulsowe. Być może w zależności od prędkości obrotowej. Być może jednak nie jest to wystarczająco stabilne, by przeprowadzić wiarygodną ocenę na końcu linii produkcyjnej (EOL). To również jest cenny wynik.

Dobra oferta przedstawia możliwości techniczne, niezbędne warunki oraz ryzyko.

Samokontrola: Jak jasno sformułowano Twoje zadanie kontrolne?

Jeśli właśnie przygotowują Państwo projekt EOL, poniższe pytania pozwolą Państwu szybko ocenić, w jakim stopniu zadanie testowe zostało już wyjaśnione. Na każde pytanie proszę odpowiedzieć: „Tak”, „Częściowo” lub „Nie”.

  1. Czy potrafi Pan/Pani opisać zadanie egzaminacyjne w jednym zdaniu?

    Na przykład:

    „System ma wykrywać błąd Z w wariancie produktu X w zdefiniowanym punkcie pracy Y.”

    Jeśli opis staje się dłuższy niż początek powieści, to znak, że trzeba to jeszcze wyjaśnić.

  2. Czy objawy usterki zostały opisane z technicznego punktu widzenia?

    Co dzieje się z fizycznego punktu widzenia i jak można by to zmierzyć?

  3. Czy istnieją elementy referencyjne lub wiarygodne dane pomiarowe?

    Dobre, złe i graniczne egzemplarze są niezwykle pomocne. Zwłaszcza gdy pochodzą z rzeczywistych warunków produkcyjnych.

  4. Czy znane jest typowe rozrzutowanie produktu?

    Tylko ten, kto zna typowe rozrzuty, może ocenić, co naprawdę budzi podejrzenia.

  5. Czy odpowiedni stan pracy jest jasny?

    Pomiar należy przeprowadzić w stanie pracy, w którym występuje usterka.

  6. Czy przypadki graniczne są omawiane pod kątem merytorycznym?

    Przypadki graniczne pokazują, czy strategia testowania naprawdę się sprawdza.

  7. Czy jest jasne, kto zatwierdza ocenę merytoryczną?

    W końcu potrzeba kogoś, kto powie: „Tak, ta ocena jest zgodna z naszym celem jakościowym”.

Ocena

Jeśli na większość pytań można odpowiedzieć „tak”, zadanie testowe jest już dobrze przygotowane. Jeśli wiele odpowiedzi brzmi „częściowo”, jest to całkowicie normalne. Właśnie po to służy analiza wymagań. Jeśli kilka odpowiedzi brzmi „nie”, przed konfiguracją systemu należy najpierw doprecyzować zadanie testowe. Pozwoli to później zaoszczędzić czas, pieniądze i nerwy. Krótko mówiąc: lepiej na początku odpowiedzieć na kilka niewygodnych pytań, niż później szukać kosztownych rozwiązań na stanowisku testowym.

Wniosek: Najpierw jasność, potem konfiguracja

Dobry system kontroli EOL wymaga, aby zadanie kontrolne zostało zrozumiane, opisane i przełożone na mierzalne cechy. W ramach analizy wymagań zapytanie przekształca się w solidny projekt.

Musimy wyjaśnić:

  • Co należy rozpoznać?

  • Dlaczego ma to znaczenie?

  • Jak to widać na sygnale?

  • W jakich warunkach przeprowadza się pomiary?

  • Jakie dane są dostępne?

  • Jaką decyzję ma podjąć system?

  • Czy wszyscy zainteresowani naprawdę rozumieją to samo?

Jeśli udzielono jasnych odpowiedzi na te pytania, projekt jest dobrze przygotowany. Cel: stanowisko testowe, które działa niezawodnie.

Podobał się Państwu ten artykuł? Bądźcie na bieżąco!

Nasz dział marketingu twierdzi, że blog żyje dzięki regularności. Dlatego co drugi poniedziałek miesiąca znajdziecie tu nowy wpis!

Nie chcesz niczego przegapić? Obserwuj mnie na LinkedIn i dowiaduj się więcej o nowościach i trendach dotyczących zapewnienia jakości, EOL oraz stanowisk testowych do pomiarów akustycznych.

tc.png

Tobias Clauß

Inżynier sprzedaży

Zamknij baner zgody na pliki cookie

Udostępnianie danych dotyczących analizy witryny internetowej

Wykorzystujemy analityczne pliki cookie w celu analizy korzystania z naszej strony internetowej i ulepszania jej zawartości. Dane osobowe są przetwarzane przez Google Ireland Limited (np. adres IP, zachowania użytkowników) i mogą być przekazywane do Stanów Zjednoczonych.

Używamy plików cookie do

Wybór języka